Ο Ιούλιος είναι ένας μήνας που η Κύπρος δύσκολα ξεχνά.

11 Ιουλίου. Το Μαρί. Δεκαπέντε χρόνια από την έκρηξη που στοίχισε τη ζωή σε 13 ήρωες και άφησε βαθύ τραύμα στον τόπο.
20 Ιουλίου. Η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής. Μια πληγή που παραμένει ανοιχτή εδώ και 52 χρόνια.

23 Ιουλίου. Η μεγάλη πυρκαγιά στο Σούνι και την ορεινή Λεμεσό. Μια ακόμη ημερομηνία που γράφτηκε με μαύρα γράμματα στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δύο συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους. Ολόκληρες κοινότητες εκκενώθηκαν. Σπίτια, περιουσίες, καλλιέργειες και δάση παραδόθηκαν στις φλόγες.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με την τελική δορυφορική αποτύπωση του Κέντρου Αριστείας ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ, η πυρκαγιά κατέκαψε περίπου 120,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου το 1,3% της συνολικής έκτασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές που προκάλεσε ποτέ μία και μόνο πυρκαγιά στον τόπο μας.
Έναν χρόνο μετά…
Οι στάχτες έσβησαν.
Οι κάμερες έφυγαν.
Οι δηλώσεις τελείωσαν.
Η λογοδοσία όμως δεν ήρθε ποτέ.
Κανείς δεν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη.
Κανείς δεν παραιτήθηκε.
Ούτε καν η Υπουργός Γεωργίας.
Παραμένουν επίσης σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία του 112. Ένα σύστημα που δημιουργήθηκε για να προστατεύει και να προειδοποιεί τους πολίτες βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Έναν χρόνο μετά, οι πολίτες εξακολουθούν να περιμένουν ξεκάθαρες απαντήσεις.
Το ίδιο ισχύει και για το Υφυπουργείο Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Πολιτικής. Όταν η τεχνολογία προβάλλεται ως ασπίδα προστασίας του πολίτη, οφείλει να αποδεικνύει στην πράξη ότι λειτουργεί όταν τη χρειάζεται η κοινωνία.
Και τα πτητικά μέσα;
Κάθε χρόνο ακούμε για εκατομμύρια ευρώ, νέους σχεδιασμούς και ενίσχυση του στόλου. Όταν όμως η φωτιά έκαιγε ανεξέλεγκτα, οι πολίτες δεν ήθελαν εξαγγελίες. Ήθελαν να βλέπουν πτητικά μέσα, συντονισμό και αποτελεσματικότητα.
Η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει αν τα χρήματα που δαπανώνται για την πυροπροστασία αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αν το κράτος ήταν πραγματικά έτοιμο να προστατεύσει ανθρώπινες ζωές και τον φυσικό πλούτο της πατρίδας μας.
Η πολιτική ευθύνη δεν είναι ποινική ευθύνη. Είναι πράξη ευθύνης και σεβασμού απέναντι στους πολίτες.
Γιατί όταν σε μια τόσο μεγάλη τραγωδία κανείς δεν αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι κανείς δεν ευθύνεται.
Και όταν κανείς δεν ευθύνεται, κανείς δεν μαθαίνει.
Ο Ιούλιος μάς θυμίζει κάθε χρόνο ότι η Ιστορία μπορεί να πληγώσει έναν τόπο.
Το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μην επιτρέψουμε η αδιαφορία, η έλλειψη λογοδοσίας και η λήθη να τον πληγώσουν ξανά.
Μιχάλης Χ’’Μιτσής
Πρόεδρος Κίνησης Σωτηρία της Πάφου.
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Πάφου. Λιγότερα