Στην ήσυχη κοινότητα της Ελεδιώ μεγαλώνει ο Θωμάς, ένα παιδί ηλικίας 13 ετών, με βλέμμα καθαρό και καρδιά γεμάτη όνειρα.
Ζει με τον πατέρα του, τον κύριο Θέμη, έναν άνθρωπο εργατικό και τίμιο, που με τα χέρια του δίνει ζωή σε μηχανές και αυτοκίνητα. Ο Θωμάς τον κοιτάζει συχνά με θαυμασμό όχι μόνο γιατί είναι καλός τεχνίτης, αλλά γιατί είναι για εκείνον ολόκληρος ο κόσμος του. Ο Θωμάς είναι ο μοναδικός μαθητής της κοινότητας που κάθε μέρα διανύει τη διαδρομή προς το Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής στη Γεροσκήπου. Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξυπνήσει καλά καλά ο ήλιος, παίρνει τον δρόμο για το σχολείο. Η διαδρομή μπορεί να είναι κουραστική, όμως μέσα της κρύβει πείσμα, δύναμη και αποφασιστικότητα. Δεν παραπονιέται.
Ξέρει πως κάθε χιλιόμετρο τον φέρνει πιο κοντά στα όνειρά του. Στο σχολείο, η παρέα του έρχεται από τις γειτονικές κοινότητες της Αμαργέτη και της Αξύλου. Μαζί μοιράζονται γέλια, μυστικά, όνειρα και ανησυχίες. Κι ας μην είναι από την ίδια κοινότητα, τους ενώνει η ίδια δίψα για ζωή και το ίδιο φως στα μάτια. Ο Θωμάς όμως πάντα επιστρέφει στην Ελεδιώ με μια ιδιαίτερη περηφάνια. Γιατί η μικρή του κοινότητα δεν είναι απλώς ο τόπος του είναι η ρίζα του, όπως δηλώνει . Αγαπά την Ελεδιώ με έναν τρόπο βαθύ και αθόρυβο.
Αγαπά τους χωματόδρομους, τα απογεύματα με τη μυρωδιά της γης, τις καλημέρες των λίγων κατοίκων που τον ξέρουν με το μικρό του όνομα. Εκεί νιώθει ασφάλεια. Εκεί ονειρεύεται. Και το όνειρό του είναι ξεκάθαρο, να γίνει, όπως είπε, μηχανικός αυτοκινήτων, όπως ο πατέρας του. Να λερώσει τα χέρια του με γράσο, να σκύψει πάνω από μια μηχανή και να την ακούσει να ξαναπαίρνει μπροστά. Όχι μόνο γιατί αγαπά τα αυτοκίνητα, αλλά γιατί μέσα σε αυτά βλέπει την αγάπη και τον κόπο του πατέρα του. Θέλει να συνεχίσει το έργο του, να σταθεί δίπλα του ισάξιος, να τον κάνει περήφανο.
Ο πατέρας του Θωμά, Θέμης Θεμιστοκλέους, ηλικίας 69 ετών, στέκεται σταθερά στο πλευρό του 13χρονου γιου του, στηρίζοντάς τον καθημερινά τόσο στις σχολικές του υποχρεώσεις όσο και στην προσωπική του ανάπτυξη. Όπως ανέφερε σε δηλώσεις του στον «Π», ο Θωμάς μεταβαίνει καθημερινά στο σχολείο του στη Γεροσκήπου με περιφερειακό λεωφορείο, το οποίο τον παραλαμβάνει το πρωί από την κοινότητα Ελεδιώ και τον επιστρέφει στις 14:20 το απόγευμα .
Η απόσταση που καλύπτει καθημερινά ο μαθητής ανέρχεται σε 17 με 18 χιλιόμετρα, γεγονός που καταδεικνύει την προσπάθεια και την επιμονή του για μόρφωση. Ωστόσο, το πρόγραμμά του δεν περιορίζεται μόνο στα πρωινά μαθήματα. Ο Θωμάς, ο οποίος φοιτά στη Β’ Γυμνασίου, παραμένει ορισμένες ημέρες της εβδομάδας στο σχολείο μέχρι τις 17:30 το απόγευμα, παρακολουθώντας τα κρατικά απογευματινά φροντιστήρια για Μαθηματικά, Νέα Ελληνικά και Αγγλικά. Τις ώρες αυτές δεν υπάρχει διαθέσιμη μεταφορά προς την κοινότητά του, με αποτέλεσμα ο πατέρας του να αναλαμβάνει προσωπικά τη μετακίνησή του πίσω στο σπίτι. Τα προηγούμενα χρόνια, όπως είπε, ο μικρός Θωμάς φοιτούσε στο Περιφερειακό Σχολείο της Τίμης.
Αγαπημένο του μάθημα τα Αγγλικά. Ο κ. Θεμιστοκλέους είναι μονογονιός και έχει την αποκλειστική κηδεμονία του Θωμά, γεγονός που καθιστά τον ρόλο του ακόμη πιο απαιτητικό. Παράλληλα με τις γονεϊκές του υποχρεώσεις, διατηρεί γκαράζ αυτοκινήτων στην κοινότητά τους, εργαζόμενος ως μηχανικός. Όπως ο ίδιος αναφέρει, ο Θωμάς έχει μάθει από πολύ μικρή ηλικία την τέχνη του μηχανικού, περνώντας χρόνο δίπλα στον πατέρα του στο συνεργείο και αποκτώντας πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες. Οι δηλώσεις του κ. Θεμιστοκλέους αναδεικνύουν όχι μόνο τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια μονογονεϊκή οικογένεια στην επαρχία, αλλά και τη δύναμη της αφοσίωσης ενός πατέρα που στηρίζει έμπρακτα το παιδί του, τόσο στην εκπαίδευση όσο και στη ζωή.
Ο Θωμάς δεν είναι απλώς ένα παιδί που πηγαινοέρχεται στο σχολείο. Είναι ένα σύμβολο ελπίδας για μια μικρή κοινότητα. Είναι η απόδειξη πως ακόμη και στα πιο ήσυχα μέρη γεννιούνται μεγάλα όνειρα. Και όσο κι αν ο δρόμος του είναι μακρύς, η καρδιά του είναι ακόμη πιο μεγάλη. Γιατί ο Θωμάς της Ελεδιώ δεν ταξιδεύει μόνο προς το σχολείο του κάθε μέρα. Ταξιδεύει προς το μέλλον του. Και αυτό το μέλλον μυρίζει πετρέλαιο, ιδρώτα, αγάπη και περηφάνια.
Της Κικής Περικλέους
