Στην Πάφο, ο αγροτικός κόσμος δικιμάζεται από τη συσσωρευμένη αδιαφορία ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς να τον υπολογίζει.

Όποιος μιλήσει σήμερα με γεωργούς και κτηνοτρόφους στις κοινότητες της επαρχίας, θα ακούσει τα ίδια πράγματα, ειπωμένα με διαφορετικά λόγια. Κόστος που δεν βγαίνει, διαδικασίες που καθυστερούν, αποφάσεις που λαμβάνονται μακριά από την πραγματικότητα του χωραφιού.

Το πρόβλημα είναι ότι ο αγρότης της Πάφου καλείται να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον που όλα λειτουργούν εναντίον του ταυτόχρονα.

Το νερό δεν είναι δεδομένο. Η ενέργεια είναι δυσβάσταχτη. Οι ζωοτροφές ακριβές.

Οι επιδοτήσεις αργούν. Και η γραφειοκρατία παραμένει αμείλικτη.

Κανένα από αυτά δεν είναι καινούργιο. Το καινούργιο είναι ότι πλέον δεν υπάρχει αντοχή να απορροφηθούν όλα μαζί.

Στις κοινότητες της Πάφου, η γεωργία και η κτηνοτροφία αποτελούν τρόπος ζωής και ταυτότητας και όχι απλώς ένα επάγγελμα. Όταν για παράδειγμα, αυτός ο κόσμος πιέζεται μέχρι να εγκαταλείψει, δεν χάνεται μόνο παραγωγή, χάνεται η συνοχή, χάνεται πληθυσμός, χάνεται ζωή από την ύπαιθρο.

Κι όμως, η αντιμετώπιση παραμένει αποσπασματική. Λίγα μέτρα εδώ, μια εξαγγελία εκεί, χωρίς συνοχή και χωρίς συνέχεια. Οι αγρότες ζητούν ένα πλαίσιο που να ξέρουν ότι ισχύει και αύριο, όχι μόνο μέχρι την επόμενη ανακοίνωση.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η απόσταση ανάμεσα στη λήψη αποφάσεων και στην εφαρμογή τους. Οι πολιτικές για τον πρωτογενή τομέα σχεδιάζονται συχνά χωρίς ουσιαστική επαφή με τις κοινότητες. Και όταν φτάνουν στην πράξη, έρχονται καθυστερημένες ή ανεφάρμοστες.

Σε αυτό το σημείο η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ρόλο εδώ ουσίας. Να μεταφέρει την πραγματική εικόνα προς τα πάνω, να πιέζει θεσμικά, να διεκδικεί λύσεις που λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής.

Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται ο αγροτικός κόσμος της Πάφου δεν χρειάζεται άλλες διαβεβαιώσεις ότι «στηρίζεται». Χρειάζεται πράξεις που να φαίνονται στο τέλος της χρονιάς, όχι μόνο στα χαρτιά.

Αν συνεχίσουμε να μιλάμε για τον πρωτογενή τομέα μόνο σε επετείους, συνέδρια και προεκλογικές περιόδους τότε απλώς θα παρακολουθούμε τη συρρίκνωσή του. Και μαζί του, τη συρρίκνωση της ίδιας της υπαίθρου.

Η στήριξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας δεν είναι ρομαντισμός, αλλά επιλογή πολιτικής ευθύνης. Γιατί χωρίς ζωντανές κοινότητες, καμία επαρχία δεν έχει μέλλον.

Και αυτό είναι κάτι που στην Πάφο το γνωρίζουμε όλοι. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να το διαπιστώνουμε ή αν θα αποφασίσουμε, επιτέλους, να το αντιμετωπίσουμε σοβαρά.

*Αντιδήμαρχος Δρούσειας/ υποψήφιος βουλευτής ΔΗΣΥ επαρχίας Πάφου