Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε όλο και πιο συχνά μάρτυρες αναρτήσεων από φίλους, γνωστούς και συγγενείς που κάνουν έκκληση για οικονομική στήριξη, προκειμένου ένας συνάνθρωπός μας, βαριά ασθενής, να μεταβεί άμεσα στο εξωτερικό για νοσηλεία. Είναι συγκλονιστικό — και την ίδια στιγμή αδιανόητο — ότι το 2026 οικογένειες Κύπριων πολιτών αναγκάζονται να ζητούν χρήματα από το κοινό για να διεκδικήσουν το αυτονόητο: το δικαίωμα στη ζωή.
Ακόμη πιο οδυνηρό είναι ότι, πολλές φορές, η τελική λύση δίνεται μόνο μέσω «ρουσφετιού» ή πολιτικής παρέμβασης. Η απελπισμένη οικογένεια, αντί να βρει στήριξη από το σύστημα, αναγκάζεται να παρακαλεί για προτεραιότητα και να εξαρτάται από προσωπικές γνωριμίες και πολιτικά γραφεία. Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι τυχαία, είναι δημιούργημα ενός πολιτικού συστήματος που αφήνει ανθρώπους στο έλεος της τύχης και της γραφειοκρατίας.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση:
από τη μία, οι πολίτες να βρίσκονται σε απόγνωση για τα αυτονόητα και από την άλλη, οι ίδιοι εκείνοι που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση να εμφανίζονται ως «σωτήρες», αποκομίζοντας πολιτικά οφέλη από το πρόβλημα που οι ίδιοι συντηρούν.
Την ίδια στιγμή, με μια (ασφάλεια) λίγων ευρώ, ένας πολίτης σε άλλες χώρες έχει πρόσβαση στα καλύτερα νοσοκομεία του κόσμου. Εδώ, παρά τα τεράστια ποσά που καταβάλλουν οι πολίτες για το ΓεΣΥ, εξακολουθούν να υπάρχουν λίστες αναμονής-θανάτου και αδυναμία άμεσης αντιμετώπισης σοβαρών περιστατικών που απαιτούν εξειδικευμένη θεραπεία στο εξωτερικό.
Τα γηρασμένα δημόσια νοσοκομεία και ο ελλιπής εξοπλισμός σε ορισμένες επαρχίες γίνονται αιτία απώλειας ανθρώπινων ζωών. Πώς γίνεται το κράτος να δείχνει τόσο απαιτητικό προς τους πολίτες σε κάθε του συναλλαγή, αλλά ταυτόχρονα τόσο αδιάφορο για τα πιο σοβαρά ζητήματα — όπως η υγεία και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Ακόμη πιο ενοχλητική είναι η εικόνα της προκλητικής επίδειξης πλούτου, δημόσιου χρήματος και μεγαλεπήβολων ανακοινώσεων στα μέσα ενημέρωσης, την ώρα που βασικοί πυλώνες της κοινωνίας, όπως η υγεία, μοιάζουν εγκαταλελειμμένοι, σχεδόν τριτοκοσμικοί.
Η συζήτηση αυτή δεν είναι πολιτική, είναι ανθρώπινη. Είναι η φωνή όλων εκείνων που δεν έχουν «μέσον». Είναι η κραυγή όσων αρνούνται να συνηθίσουν σε ένα σύστημα όπου η ζωή εξαρτάται από την τύχη, τις γνωριμίες ή τις δημόσιες εκκλήσεις για οικονομική βοήθεια.
Η Κύπρος αξίζει καλύτερα.
Οι πολίτες αξίζουν αξιοπρέπεια.
Η υγεία δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων – πρέπει να είναι δικαίωμα όλων.
Ανδρέας Κεσούρης
Υποψήφιος Βουλευτής Επαρχίας Πάφου
Δημοκρατική Παράταξη
