Το ζήτημα των αγνοουμένων της Κύπρου αποτελεί μία από τις πιο οδυνηρές και διαχρονικές πληγές της σύγχρονης ιστορίας του νησιού. Μετά τα γεγονότα του 1974, εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν μέσα στη δίνη της εισβολής και των συγκρούσεων. Δεν υπήρξε αποχαιρετισμός. Δεν υπήρξε τάφος. Μόνο αναμονή.

Για τις οικογένειες, το δράμα δεν ήταν στιγμιαίο· ήταν καθημερινό. Μητέρες που κράτησαν την πόρτα ανοιχτή για χρόνια. Σύζυγοι που δεν φόρεσαν ποτέ μαύρα, γιατί «ίσως να ζει». Παιδιά που μεγάλωσαν με μια φωτογραφία στο εικονοστάσι και μια φράση χαραγμένη μέσα τους: «Δεν ξεχνώ».

Η απουσία χωρίς βεβαιότητα είναι ένα ιδιαίτερο είδος πένθους.

Η αναζήτηση των αγνοουμένων συνεχίζεται μέσα από τις εργασίες της Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, ενός δικοινοτικού οργανισμού που εργάζεται για τον εντοπισμό, την εκταφή και την ταυτοποίηση λειψάνων μέσω επιστημονικών μεθόδων DNA. Κάθε ταυτοποίηση φέρνει μαζί της διπλό φορτίο: τη λύτρωση της αλήθειας και τον πόνο της επιβεβαίωσης.

Περισσότερο από πολιτικό ζήτημα, το θέμα των αγνοουμένων είναι πρωτίστως ανθρώπινο. Πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια ιστορία που έμεινε μισή. Ένας άνθρωπος που έφυγε χωρίς να ξέρει ότι δεν θα επιστρέψει. Μια οικογένεια που έμαθε να ζει με το «αν».

Και όσο υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι, η ιστορία δεν έχει κλείσει.

Η αναζήτηση συνεχίζεται.

Αντρέας Μάτσας,ένας αιχμάλωτος της τουρκικής εισβολής του 1974 που κατάφερε να επιστρέψει .

Μια ζωντανή μαρτυρία για τους μαθητές του Γυμνασίου Αποστόλου Παύλου Πάφου, μία ζωντανή μαρτυρία για όλους μας ,τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για ακόμη μια φορά .