Είπαμε να μην ανοίξουμε το στόμα μας εώς τώρα για το τι συμβαίνει στην ομάδα εδώ και μήνες αλλά η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει.

Η εικόνα της ΠΑΦΟΥ στα τελευταία παιχνίδια δεν προσβάλλει απλώς το ποδόσφαιρο· προσβάλλει τον ίδιο τον κόσμο της ομάδας. Μια ομάδα χωρίς ταυτότητα, χωρίς πλάνο, χωρίς πάθος. Ένα σύνολο που μπαίνει στο γήπεδο λες και κάνει αγγαρεία.

Όλοι μα όλοι έκρυβαν τα προβλήματα της ομάδας κάτω από το χαλί λόγω της Ευρώπης γιατί ομολογουμένως κάναμε μια τεράστια πορεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ό,τι θα θα ανεχτούμε να βλέπουμε αυτό το ΧΑΛΙ στο πρωτάθλημα.

Και όταν αυτό επαναλαμβάνεται, η ευθύνη δεν μπορεί να φορτώνεται άλλο στους παίκτες ή στον εκάστοτε προπονητή. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην ηγεσία. Ο υποτιθέμενος «κύριος» και η διοικητική του διαχείριση έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο: να μετατρέψουν μια ομάδα με προοπτική σε ένα ποδοσφαιρικό χάος.

Αποφάσεις χωρίς λογική, πειράματα χωρίς κατεύθυνση και μια διαρκής αίσθηση ότι κανείς δεν ξέρει τι θέλει να παίξει η ΠΑΦΟΣ. Το αποτέλεσμα; Μηδέν ποδόσφαιρο, μηδέν εξέλιξη, μηδέν σεβασμός στον κόσμο που πληρώνει, ταξιδεύει και στηρίζει.

Η ΠΑΦΟΣ δεν είναι playground για τα διοικητικά σου πειράματα.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ…

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΝΕΙ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΙΓΟΣΤΕΥΕΙ.

ΥΓ: ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕΣ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ.

ΤΕΡΑΣΤΙΕ ΛΟΜΑΚΙΝ ΠΑΡΕ ΜΕΤΡΑ ΠΡΙΝ ΤΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.