Ομιλία Γ.Γ. ΕΔΟΝ στο ετήσιο μνημόσυνο του ήρωα της Αντίστασης Αθανάση Γεωργίου στην Αμαργέτη που έπεσε κατά το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και στη δέηση για την εξακρίβωση της τύχης του αγνοούμενου Γιαννάκη Γεωργίου.
—

«Η Ιστορία αυτού του τόπου έχει γραφτεί με το αίμα των παιδιών μας», είχε πει ο εμβληματικός και αξέχαστος Παπαλάζαρος.

Ακόμα ένας Ιούλης λοιπόν.

Ο μήνας, που για κάποιους παλαιότερους βαθαίνει τις ανοικτές πληγές, για κάποιους νεότερους δημιουργεί ερωτήματα, ο μήνας που σε κάποιους θυμίζει τις δικές τους, πράξεις ντροπής και προδοσίας.

Ο μήνας που ο τόπος μας γεμίζει ξανά με δάφνινα στεφάνια σε προτομές ηρώων- που δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες. Ήθελαν απλά να παραμείνουν άνθρωποι. Σε παλικάρια που η σκέψη, η συνείδηση και οι πράξεις τους, τους χάραξε για πάντα στην μνήμη της ιστορίας, ως εκείνους που θυσίασαν τα πάντα για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.

Η τραγική ιστορία του τόπου μας, αποτυπώνεται με τραγικό και εμφαντικό τρόπο στις ιστορίες των ηρώων μας.

Τέτοια περίπτωση, είναι και η ιστορία των δύο αδελφιών, που τιμούμε σήμερα. Του ήρωα της αντίστασης Αθανάση Γεωργίου και του αγνοούμενου Γιαννάκη Γεωργίου.
Βαρύς φόρος αίματος για την οικογένεια του Χριστόφορου και της Δήμητρας Γεωργίου, που ανέθρεψαν με βάσανα και στερήσεις δέκα παιδιά και έχασαν τους δύο λεβέντες τους τον τραγικό καλοκαίρι του 1974.

Ο Αθανάσης, ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας. Αφού αποφοίτησε από το πρώτο Γυμνάσιο Πάφου κατατάγηκε το 1967 στην Εθνική Φρουρά, υπηρετώντας το 241 Τάγμα Πεζικού. Λίγα χρόνια μετά την απόλυση του από την Ε.Φ. γράφτηκε στην Αστυνομική Ακαδημία και μετά την αποφοίτηση του, μετατέθηκε στο Εφεδρικό Σώμα και ακολούθως στην Προεδρική Φρουρά στην Αρχιεπισκοπή.

Ήταν τότε που η ΕΟΚΑ Β’, σε συνεργασία με τα εδώ όργανα της χούντας, είχε εντείνει την προδοτική δράση της υποσκάπτοντας το νόμιμο κράτος και απειλώντας τη ζωή του εκλεγμένου Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’. Εκείνο το μαύρο πρωί της 15ης του Ιούλη ο Αθανάσης βρισκόταν σε υπηρεσία.
Τα τανκ μόλις έφθασαν εκεί άρχισαν να βάλλουν με τα πυροβόλα τους κατά της Αρχιεπισκοπής. Η πρώτη βολή κτύπησε ένα ντεπόζιτο νερού στα νότια της Αρχιεπισκοπής, κάτω από το οποίο ήταν ταμπουρωμένοι αντιστασιακοί. Τα πρώτα λεπτά, παρά τη σφοδρότητα των κανονιοβολισμών, δεν υπήρξαν θύματα. Η δεύτερη βολή κτύπησε το υπνοδωμάτιο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Κατά τις 3.30 μ.μ. έφτασαν ενισχύσεις και άρχισε ένας άγριος κανονιοβολισμός κατά της Αρχιεπισκοπής από τρεις κατευθύνσεις. Οι σφαίρες βούιζαν κι οι βολές έσκαζαν η μια μετά την άλλη. Τμήματα του Αρχιεπισκοπικού Μεγάρου γκρεμίστηκαν. Ένα αυτοκίνητο πήρε φωτιά και δυο αντιστασιακοί τραυματίστηκαν ελαφρά – ο πυροβολητής Αθανάσης Γεωργίου πέφτει νεκρός. Ο Αθανάσης είναι ο μοναδικός νεκρός των μαχών που έγιναν εκεί.

Η σορός του μεταφέρθηκε από τους πραξικοπηματίες, μαζί με άλλους νεκρούς της αντίστασης, στο κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης.

Σύμφωνα με την αφήγηση του ιερέα Παπάτσεστου, που ήταν ο υπεύθυνος του κοιμητηρίου, ένας εξ Ελλάδος αξιωματικός πήγε στο κοιμητήριο και του είπε «Θέλω σε μισή ωρούλα να μου ετοιμάσεις τάφους για 75 νεκρούς….». Στο κοιμητήριο ήρθαν τέσσερα καμιόνια γεμάτα πτώματα. «Είπα στον αξιωματικό να ταφούν ανά ίσο αριθμό σε κάθε τάφο που ανοίξαμε. Τότε άρχισε τις βρισιές.» «Ρε βρωμόπαπα, αυτοί εδώ είναι κομμουνιστές-σκυλιά, οι στρατιώτες θα ταφούν με τιμές εδώ. Οι μουσκικοί (δηλαδή οι οπαδοί του Μακαρίου) όλοι έξω μακριά».

Η μαρτυρία του Παπάτσεστου είναι πολύ αποκαλυπτική για το πώς συμπεριφέρονταν οι πραξικοπηματίες, ακόμα και στους νεκρούς.

Τα ιστορικά τεκμήρια που έχουμε μπροστά μας, καταδεικνύουν πως η προδοσία τούτου του τόπου ήταν συνειδητή.

Ούτε «άφρονες», ούτε αμούστακα παλληκάρια ήταν οι πραξικοπηματίες.
Ήταν φασίστες και προδότες.

Τα τεκμήρια που έχουμε μπροστά μας καταδεικνύουν την αλήθεια. Το πραξικόπημα ήταν το πρώτο μέρος του ιμπεριαλιστικού σχεδίου για ανατροπή του Μακαρίου και διχοτόμηση της Κύπρου. Ήταν έγκλημα προμελετημένο και προσχεδιασμένο από τη Χούντα και την ΕΟΚΑ Β΄. Αυτοί, Έλληνες και Κύπριοι, άνοιξαν την πόρτα να περάσει ο Αττίλας.

Ο Γιαννάκης Γεωργίου ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας. Φοίτησε στο Λιασίδιο Γυμνάσιο Πάφου και αργότερα ξεκίνησε να φοιτά στην Τεχνική Σχολή Πάφου, αποφασίζοντας να τελειώσει το σχολείο. Το 1973 κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά, στο 226 τάγμα Πεζικού στην Αλυκή Λάρνακας.

Όταν ο Γιαννάκης, υπηρετώντας στην Εθνική Φρουρά, έμαθε ότι ο αδελφός του σκοτώθηκε στο πραξικόπημα, έτρεξε να δει τους γονείς του. Μάταια τον παρακαλούσε όλη η οικογένεια να μην επιστρέψει στη μονάδα του. Επέστρεψε και μετά την εκδήλωση της εισβολής τηλεφώνησε στους γονείς του στις 11 Αυγούστου για να τους ενημερώσει ότι η μονάδα του θα μετακινηθεί στο Παλαίκυθρο. Τρεις μέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, το τάγμα του κλήθηκε να αντιμετωπίσει την προέλαση του Αττίλα στον β’ γύρο της τουρκικής εισβολής. Από τότε κανένας δεν έλαβε νέο του. Ο Γιαννάκης χάθηκε μέσα στον ορυμαγδό των μαχών και από τότε αγνοείται.

Με τον διπλό καημό για τους δύο λεβέντες τους έφυγαν από τη ζωή ο Χριστόφορος και η Δήμητρα.

Συμπατριώτισσες – συμπατριώτες,

Η ιστορία δεν υπάρχει μόνο για να διδάσκεται αλλά και για να διδάσκει.
Να γιατί έχουμε όχι απλά καθήκον προς τους ήρωες να είμαστε κάθε χρόνο εδώ, αλλά και υποχρέωση προς το μέλλον. Γιατί έτσι κρατιέται ζωντανή η μνήμη στους παλαιότερους και γιατί έτσι μαθαίνουμε την ιστορία εμείς οι νεότεροι. Ιστορία, που όσο πικρή, όσο δύσκολη κ’ αν είναι, πρέπει να λέγεται. Και να λέγεται ολόκληρη.
Είναι καθήκον μας η νέα γενιά να μάθει. Να ξέρει την ιστορία του Αθανάση, του Γιαννάκη αλλά και όλων των άλλων ηρώων.

Η διαφύλαξη της ιστορικής αλήθειας είναι πυξίδα για τους αγώνες του λαού μας.
Γιατί μόνο όποιος γνωρίζει την αλήθεια κατανοεί ότι τα μεγάλα λόγια και τα συνθήματα δεν οδηγούν πουθενά. Γιατί μόνο όποιος ξέρει την αλήθεια αναγνωρίζει ότι ο εθνικισμός και ο φασισμός πότισε με δηλητήριο τον λαό μας. Γιατί μόνο όποιος γνωρίζει την αλήθεια αναγνωρίζει ότι η πατριδοκαπηλεία, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός προκάλεσαν τραγωδίες στον τόπο μας.

Γιατί μόνο εάν η ιστορία γίνει κτήμα των σημερινών γενιών, αυτές θα μπορέσουν να κατανοήσουν το σήμερα.

Να κατανοήσουν ότι υπήρξε προδοσία, επειδή υπάρχουν προδότες! Να κατανοήσουν γιατί στη Οδό Λήδρας στη Λευκωσία υπάρχει συρματόπλεγμα. Να κατανοήσουν γιατί παραμένει και σήμερα ο Ιμπεριαλισμός, ο εχθρός του Λαού μας, που χθες μας μοίρασε στα δυο και σήμερα, θέλει να το πιστοποιήσει με βούλα και υπογραφή.
Ανεξαρτήτως των δυσκολιών που προκαλεί η αρνητικότητα και ενίοτε η προκλητικότητα της τουρκικής πλευράς, εμείς πρέπει να μείνουμε προσηλωμένοι στην προσπάθεια για λύση. Πρέπει να αναλάβουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες που να πείθουν το διεθνή παράγοντα ότι όντως θέλουμε να λύσουμε το Κυπριακό. Πρωτοβουλίες που θα υποχρεώσουν την Τουρκία είτε να ανταποκριθεί στην ανάγκη για συνέχιση των διαπραγματεύσεων από το σημείο που διακόπηκαν είτε να φορτωθεί την ευθύνη για τη στασιμότητα και τα αδιέξοδα.

Γιατί, από το 2017 η Τουρκία είναι αποενοχοποιημένη από την όποια ευθύνη κι αυτό το γεγονός το κεφαλαιοποιεί με την προώθηση της οριστικοποίησης της διχοτόμησης.

Το ΑΚΕΛ εδώ και καιρό έχει καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση για το τι πρέπει να κάνουμε ως ελληνοκυπριακή πλευρά και εν γένει ως Κυπριακή Δημοκρατία. Στον Πρόεδρο εναπόκειται να ανταποκριθεί.

Συμπατριώτισσες – συμπατριώτες,

Θυμόμαστε και Τιμούμε, και καλύτερη τιμή στη μνήμη όλων όσοι έτρεξαν να αντισταθούν στο πραξικόπημα, όλων όσοι έτρεξαν να υπερασπιστούν την Κύπρο απέναντι στον πάνοπλο Αττίλα, από την ειρήνη και την επανένωση του τόπου δεν υπάρχει.

Το ΑΚΕΛ δεν πρόκειται ποτέ ν’ αποδεχθεί ότι αυτό που ζούμε είναι το τέλος του δρόμου.
Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι την απελευθέρωση και την επανένωση του τόπου μας.
Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωες του τόπου μας.
Αυτή θα είναι η καλύτερη τιμή στους αγώνες των αδελφών Αθανάση και Γιαννάκη Γεωργίου.

Αιωνία η μνήμη των ηρώων μας!
Τιμή και Δόξα!